poniedziałek, 31 lipca 2006
Koń Wielkopolski
 Rasa wielkopolska jest to rasa półkrwi angielskiej oznaczana symbolem X Wlkp. Zorganizowana hodowla koni w Wielkopolsce datuje się od czasu założenia Państwowego Stada Ogierów w Sierakowie w 1829 roku. Przy użyciu do rozpłodu ogierów trakeńskich, wschodnio-pruskich, beberbeckich, a częściowo pełnej krwi angielskiej i czystej krwi arabskiej, na podkładzie miejscowych koni w dużym stopniu uszlachetnionych już krwią orientalną, wytworzył się typ rosłego konia kawaleryjskiego, zdolnego jednocześnie do pracy na roli i w lekkim zaprzęgu. Rasa wielkopolska ma dwie odmiany: poznańską i mazurską. Konie mazurskie wywodzące się w dużej mierze od słynnych trakenów są nieco szlachetniejsze niż dawne konie wielkopolskie. Ponieważ w stadninach poznańskich używa się ogierów mazurskich, zaś poszczególne ogiery poznańskie były użyte w stadninach mazurskich, dlatego jedne i drugie konie są do siebie podobne pod względem budowy i użytkowości. Przyjęto je uważać w związku z tym za jedną rasę wielkopolską. Największe stadniny koni wlkp. to: Posadowo, Racot, Pępowo, Liski, Nowielice.
wtorek, 18 lipca 2006
Koń Przewalskiego (Equus przewalskii)

- jedyny dziko żyjący gatunek koni, ostatnie dziko żyjące osobniki spotyka się w Mongolii i Chinach.
Gatunek ten został nazwany na część rosyjskiego odkrywcy, podróżnika i geografa Nikołaja Przewalskiego. Opisał on jako pierwszy to zwierzę w 1881 roku. Wiele koni Przewalskiego zostało schwytanych na początku XX wieku i umieszczone w ogrodach zoologicznych. Z tych 12-15 rozmażało się w niewoli i od nich pochodzi obecna populacja tego gatunku.

Opis 
Przypomina konia domowego, od którego odróżnia go krótka, stojąca grzywa oraz brak grzywki na czole. Ponadto różni się ilością chromosomów, choć krzyżówki są płodne. W szacie letniej sierść krótka, rdzawa na grzbiecie i bokach, brzuch żółtobiały. W szacie zimowej sierść dłuższa i jaśniejsza. Na grzbiecie ciemna pręga. Klacze mniejsze od ogierów.
Wymiary 
długość 180 cm - 200 cm oraz ogon do 90 cm
Wysokość w kłębie - 125 - 145 cm
Ciężar około 350 kg
Biotop 
Niegdyś zamieszkiwał w licznych stadach stepy i półpustynie Azji Środkowej porośnięte przez roślinność halofilną

Dobrze rozmnaża się w niewoli.

Haflinger
 rasa koni, która została skonsolidowana w Tyrolu pod koniec ubiegłego wieku. Zasadniczo haflinger jest efektem krzyżowania czterech ras koni: nordyckiej, bośniackiej, huculskiej, czystej krwi arabskiej. Zalicza się go do koni typu jucznego. Charakteryzuje się dużą dzielnością w terenie górzystym jednakże równie dobrze nadaje się do pracy pod siodłem. Haflingery są najwyższymi kucami o mocno rozwiniętym tułowiu, suchych kończynach oraz rozłupanym zadzie. Przedstawiciele tej rasy stosunkowo późno dojrzewają (używa się je do pracy w wieku 3,5 roku), są długowieczne i łagodne.
Kraje, w których są hodowane: kraje europejskie, Stany Zjednoczone Ameryki, Turcja

Wysokość w kłębie: 140-150 cm
Obwód klatki piersiowej: 170-175 cm
Obwód nadpęcia: ok. 19 cm
Masa ciała: 400-500 kg
Umaszczenie: kasztanowate, ciemnokasztanowate z konopiastą grzywą i ogonem.de:Haflinger en:Haflinger (horse) fr:Haflinger it:Avelignese nl:Haflinger fi:Haflinger sv:Haflinger

poniedziałek, 17 lipca 2006
Koń śląski

Koń śląski - Powstał na bazie konia hodowanego na terenie dolnego i górnego śląska. Początki tej rasy które zostały zapisane w rejestrach hodowlanych sięgają XV wieku. Za krainę pochodzenia tej rasy uważa się Oldenburg. Po wojnie do dnia dzisiejszego rasa ta poddana została kilku programom hodowlanym. Hodowla powojenna opierała się na hodowli w sektorze państwowym wspomaganym przez rozdrobnioną hodowlę prywatną. Po przemianach politycznych lat '80 XXV. sytuacja uległa znacznym zmianom i większa część koni znajduje się w posiadaniu prywatnym.

Obecnie zauważa się dwa trendy w hodowli tej rasy:

  • utrzymanie odpowiedniej ilości materiału genetycznego konia śląskiego w starym typie
  • hodowla konia śląskiego w nowoczesnym typie konia zaprzęgowego

Obecnie do ksiąg hodowlanych tej rasy mogą być wpisywane tylko konie wywodzące się od przodków wpisanych do ksiąg koni ras śląskiej i oldenburskiej (hodowanych w czystości rasy - w dawnym typie). Za konie tej rasy uważa się również konie pochodzące od przodków wpisanych do ksiąg rasy pełnej krwi angielskiej pod warunkiem, że w ich rodowodach w trzecim pokoleniu występuje co najmniej 4 przodków rasy śląskiej. Te ostatnie odgrywają bardzo ważną rolę w promocji tej rasy na arenie międzynarodowej poprzez udział w zawodach powożenia na całym świecie. Rasa ta jest bardzo ceniona przez wielu wybitnych powożących. Jednym z najlepszych koni w zaprzęgu jednego z najznakomitszych powożących wszechczasów Michaela Freunda był koń tej rasy Janosz po Lix.

Morgan

Morgan to jedna z najstarszych i najbardziej popularnych ras koni wierzchowych w Ameryce. Pod koniec XVIII wieku oberżysta Justin Morgan wyhodował ogiera o niezwykłych cechach. Mimo niewielkich rozmiarów koń ten(140 cm w kłębie) okazał się nie tylko niezwykle wytrwałym, pewnym i posłusznym zwierzęciem roboczym, ale ponadto bardzo wiernie przekazywał wszystkie te cechy swojemu potomstwu. Po pewnym czasie zaczęto mówić o lokalnej odmianie koni.

Pokrój: Morgan jest koniem wszechstronnie użytkowym. Wysokość w kłębie 145-153 cm.

Koń kabardyński

Konie kabardyńskie to stara rasa koni wywodząca się z Kaukazu. Rasę tę charakteryzuje wytrzymałość, doskonała równowaga i stabilny chód w trudnym terenie, zdolność do pokonywania długich dystansów, odwaga i inteligencja.

Rasa ta wytworzyła się w wyniku mieszania wielu ras koni stepowych (nogajskie, kałmuckie, baszkirskie, donieckie) i szlachetnych (karabachskie, perskie, achałtekińskie, arabskie) z rasami mongolskimi. Przez setki lat rasa ta rozwijała się naturalnie, a kilkukrotnie w historii lokalni hodowcy celowo uszlachetniali ją rasami z zewnątrz w celu osiągnięcia określonych cech użytkowych.

Furioso

Furioso jest to znakomity koń półkrwi, wyhodowany metodą selekcji w stadninie Mezohegyes na Węgrzech, gdzie znajdowały się klacze pochodzące od konia pełnej krwi angielskiej - Noniusa seniora. Były one stanowione słynnym ogierem Furioso. Został on przywieziony z Anglii w 1840r. na życzenie księcia Karolyi.

W trzy lata później został sprowadzony koń pełnej krwi north star, posiadający również krew norfolk roadstera, aby wzmocnić pogłowie. Jego potomkowie byli znakomitymi kłusakami. Następnie skrzyżowano między sobą linię furioso i north star, przy czym furioso została rasą dominującą. Rasa ta jest dzisiaj licznie reprezentowana w całej Europie Środkowej.

Furioso to majestatyczny koń, mierzący ponad 162cm w kłębie. Głowa różni się od głowy konia pełnej krwi jedynie dłuższymi uszami i łagodnym wyrazem. Kłąb jest dobrze zaznaczony, łopatki i kończyny są zdrowe i mocne. Wpływ przodków koni karetowych przejawia się w spadzistym zadzie. Kończyny, choć mocne, nie są tak dobrze ukształtowane jak u bardzo szybkich koni: pęciny są za bardzo pochyłe. Wszystko to sprawia, że niezbyt wysokie chody tego konia są dość męczące. Dopuszczalne są prawie wszystkie maści, a najczęściej spotykane to kare, skarogniade i gniade. Białe odmiany zdarzają się wyjatkowo.

Podobnie jak większość koni wierzchowych, furioso wykorzystywany był przede wszystkim w armii austro-węgierskiej, ale jest to koń wszechstronny. Bardzo inteligentny, łatwy do powodowania. Pod siodłem doskonale spełnia swoją rolę zarówno jako koń spacerowy, w trudnych rajdach, jak i w steeple-chase, nadaje się także do zawodów cross-country i jazdy rekreacyjnej. Chociaż jego chody nie są idealne, to jest znakomitym skoczkiem, sość dobrym w ujeżdzeniu, wywierającym wrażenie elegancji.

Furioso był szeroko wykorzystywany w stadach hodowlanych, zwłaszcza w Europie Wschodniej i przyczynił się do uszlachetnienia wielu wartościowych ras.

Bawarski koń gorącokrwisty

Rasa ta jest obecnie jedna z wielu nowoczesnych niemieckich ras koni sportowych, choć dawniej były to ciężkie konie robocze. Głowa średniej wielkości, szyja dobrze osadzona, łopatki ustawione ukośnie, kłąb dostatecznie uwydatniony. Klatka piersiowa jest głęboka i szeroka. Grzbiet i partia lędźwi mocne. Zad lekko ścięty. Silne i prawidłowe kończyny. Prawidłowa mechanika ruchu, dobra skoczność. Konie bawarskie są chętne do pracy i wytrzymałe. Ich umaszczenie jest najczęściej gniade i kasztanowate, rzadziej kare i siwe. Wysokość w kłębie 162-170cm.

Koń pełnej krwi angielskiej

-to jedna z ras koni gorącokrwistych.Koń wysokonożny o szlachetnej, suchej konstrukcji i takiejże głowie. Lekka budowa ciała, sierść o delikatnym, krótkim włosie.Wysokość: 160 - 170 cm.Wszystkie konie tej rasy, selekcjonowanej w kierunku dzielności wyścigowej, tj. maksymalnej szybkości w galopie, wywodzą się od trzech ogierów orientalnych, które przybyły do Anglii w pierwszej połowie XVIII wieku. Były to: Godolphin Barb, Darlej Arabian i Byerley Turk. Wraz z 500 klaczami stworzyły trzon rasy.Zarejestrowano je w pierwszej księdze stadnej "General Stud Book". Niezwykle romantyczne legendy otaczają Godolphin Barba, który, nim odkryto jego wartość jako reproduktora, służył jako koń roboczy. Konie tej rasy na krótkich dystansach mogą osiągać szybkości 70 km/godz. Konie te mają częste wady kończyn.

American Saddlebred
to bardzo szlachetny, urodziwy koń o długiej, jedwabistej grzywie, często specjalnie wystrzyżonej za uszami. Pełne elegancji ruchy. Często wysoko osadzony ogon. Wysokość: 155-165cm.

Oprócz trzech podstawowych rodzajów chodów amerykański koń wierzchowy może prezentować dwa dodatkowe:

  • slow gait - wyniosły, czterotaktowy, powolny, z momentami zawieszenia przed postawieniem nogi, oraz
  • rack - także czterotaktowy, szybki chód. Oba są odmianami toltu.

Poza użytkowaniem wierzchowym, koni tych używa się także do zaprzęgu. Są one wrażliwe i nerwowe, co potęguje uciążliwość treningu chodów. Jako konie do rekreacji wymagają wiele pracy i doświadczenia jeźdźców. Charakterystyczne ustawienie ogona jest wynikiem operacji rzepa ogonowego i modelowania w specjalnej uprzęży.de:American Saddlebred en:American Saddlebred.


 
1 , 2 , 3 , 4