sobota, 19 sierpnia 2006
Surykatka

Surykatka (Suricata suricatta Schreber) - mały ssak drapieżny należący do rodziny mangustowatych, zamieszkujący południową część Afryki, głównie pustynię Kalahari. W Afryce oraz krajach anglojęzycznych znana jest również pod nazwą Meerkat. Ta nazwa wywodzi się z języka niderlandzkiego, a tłumaczyć ją można jako "kot jeziorowy". Obecnie ta nazwa w Holandii nie jest już używana.

Wygląd 
Smukła sylwetka, wierzch ciała jasnopopielaty z czarnym, poprzecznym pręgowaniem. Głowa biała, uszy czarne. Ogon żółty o czarnym końcu.
Rozmiary 
długość ciała: 25-35 cm
długość ogona: 17-25 cm
Pożywienie 
Wszystkożerna, głównie owady i inne bezkręgowce, ale również gady, ptaki i ssaki uzupełnione pokarmem roślinnym.
Tryb życia 
Prowadzi dzienny tryb życia, zazwyczaj w grupach zajmujących określone terytorium. Co najmniej jeden z członków grupy zajmuje pozycję w najwyższym punkcie terenu i pełni wartę. W razie niebezpieczeństwa strażnik wydaje odpowiedni do zagrożenia dźwięk, na który stado odpowiednio reaguje. Na terenie otwartym kopie nory, lecz gdy jest to możliwe, korzysta ze skalnych szczelin. Surykatka żyje średnio 7 lat.
Rozród 
Ciężarne samice spotyka się w listopadzie i lutym. Ciąża trwa 11 tygodni, a w miocie rodzi się zazwyczaj 2 do 4 młodych. Długość życia surykatek dochodzi do 12 lat.
Wykorzystanie przez człowieka 
Młode surykatki łatwo oswoić. Wykorzystuje się je jako łowców gryzoni, co często robią Afrykańczycy
sobota, 15 lipca 2006
Zebra Chapmana /Equus burchelli chapmanni/

Występowanie: Afryka południowa.Pasiaste umaszczenie zebr jest świetnym sposobem maskowania się tych zwierząt. Żyją one w grupach rodzinnych, składających się z kilku lub kilkunastu dorosłych samic i młodzieży. Przewodnikiem stada jest doświadczony samiec. Zebry często przebywają w pobliżu grup antylop, żyraf i strusi oraz innych niegroźnych im zwierząt kopytnych. Zwierzęta informują się nawzajem o grożącym niebezpieczeństwie. Naturalnymi wrogami zebr są lwy, lamparty, gepardy i hieny(które na szczęście rzadko polują głównie żywią się padliną). W niebezpieczeństwie zebra ratuje się ucieczką rozwijając prędkość do 65km/h.